AccueilMes livresAjouter des livres
Découvrir
LivresAuteursLecteursCritiquesCitationsListesQuizGroupesQuestions
Formate:
HASH : 909e4d5ce54bf158144beb2539039bdc
La langue: Anglais/Franc
Note moyenne : 4.64/57 (sur 79 notes)
Résumé :
1999: cration du centre de recherche neuromusculaire, sous la direction du pr van den bergh; poser un diagnostic prcis, proposer un traitement appropri, optimaliser la prise en charge, conseiller et orienter le patient, ses proches et l'quipe soignante sont les missions de ce centre. l'objectif est d'amliorer la qualit de vie du patient, de

Precis de neurologie. a été finaliste du... >Voir plus
Acheter ce livre sur

Amazon Fnac Rakuten Leslibraires.fr Momox
Critiques, Analyses et Avis (11)
sarahauger
2000: cration du centre de prise en charge de l'pilepsie rfractaire, sous la direction du pr van rijckevorsel. ce centre permet de raliser les mises au point thrapeutique et diagnostique des patients rfractaires, y compris les plus dmunis, grce la reconnaissance de l'inami. ces mises au point se font en collaboration avec le centre william lennox, le service de neurochirurgie, les mdecins des units d'imagerie par rsonance magntique et de neurophysiologie de saint-luc. le centre a galement ouvert une consultation d'pileptologie.
+ Lire la suite
sarahauger
vritable problme de sant publique, la maladie dalzheimer ne comprend toujours pas de traitement ni de moyens de prvention. les nouvelles techniques dimagerie mdicale ouvrent des perspectives considrables pour la comprhension de la pathologie et lvaluation de traitements potentiels. le dr bernard hanseeuw, boursier la fondation saint-luc, poursuit ses recherches dans cette direction.
+ Lire la suite
sarahauger
human health sciences :: neurology, sciences de la santé humaine :: neurologie, human health sciences :: pediatrics, sciences de la santé humaine :: pédiatrie
+ Lire la suite
sarahauger
- sélectionner -allaitementallergologie (adultes)allergologie (enfants)anesthésiologie (préopératoire)audioprothèsecardiologiechirurgie cardiaquechirurgie digestive et endocriniennechirurgie orale, maxillo-facialechirurgie pédiatriquechirurgie plastique et reconstructivechirurgie vasculaire et thoraciquedentisteriedépistage surditédermatologiediététiqueéchographies morphologiques prénatalesécole du doseeg (adultes)eeg (enfants)endocrinologie - diabétologiegastro-entérologiegériatriegynécologie - obstétriquehémato-oncologieimagerie médicale (rx, scan,écho,mammo,irm)infectiologielaboratoire (prises de sang adultes)laboratoire (prises de sang enfants de – de 4 ans)logopédiemédecine du voyagemédecine interne générale – néphrologiemédecine nucléaire (scinti, pathologies thyroïdiennes, pet-ct)médecine physique et réadaptation (physio)neurochirurgieneurologieobésité (citron)oneorlophtalmologieorthopédie, traumatologiepédiatriepodologiepolysomnographie (adultes)polysomnographie (enfants)procréation médicalement assistée (pma)psychiatrierhumatologiesexologiesoins de plaiestabacologieurologie
+ Lire la suite
sarahauger
toutes les données introduites sur ce site sont traitées de manière confidentielle, dans le respect le plus strict du secret médical et de la loi relative à la protection de la vie privée à l’égard des traitements de données à caractère personnel.les demandes soumises via ce formulaire sont traitées dans les plus brefs délais.tout rendez-vous annulé ou reporté moins de 24h avant la date de la consultation entraînera l’envoi d’une facture d’indemnité de 15 euros.
+ Lire la suite
sarahauger
réglementation européenne sur la protection des données à caractère personnel : vos données à caractère personnel collectées ici ne seront utilisées que dans le cadre des finalités de traitement de votre demande. elles ne seront en aucun cas transmises à des tiers. vous pouvez, à tout moment, exercer vos droits d’accès et de rectification de ces informations ainsi que de suppression de données non pertinentes pour le traitement en nous contactant.
+ Lire la suite
sarahauger
- sélectionner -allaitementallergologie (adultes)allergologie (enfants)anesthésiologie (préopératoire)audioprothèsecardiologiechirurgie cardiaquechirurgie digestive et endocriniennechirurgie orale, maxillo-facialechirurgie pédiatriquechirurgie plastique et reconstructivechirurgie vasculaire et thoraciquedentisteriedépistage surditédermatologiediététiqueéchographies morphologiques prénatalesécole du doseeg (adultes)eeg (enfants)endocrinologie - diabétologiegastro-entérologiegériatriegynécologie - obstétriquehémato-oncologieimagerie médicale (rx, scan,écho,mammo,irm)infectiologielaboratoire (prises de sang adultes)laboratoire (prises de sang enfants de – de 4 ans)logopédiemédecine du voyagemédecine interne générale – néphrologiemédecine nucléaire (scinti, pathologies thyroïdiennes, pet-ct)médecine physique et réadaptation (physio)neurochirurgieneurologieobésité (citron)oneorlophtalmologieorthopédie, traumatologiepédiatriepodologiepolysomnographie (adultes)polysomnographie (enfants)procréation médicalement assistée (pma)psychiatrierhumatologiesexologiesoins de plaiestabacologieurologie
+ Lire la suite
sarahauger
toutes les données introduites sur ce site sont traitées de manière confidentielle, dans le respect le plus strict du secret médical et de la loi relative à la protection de la vie privée à l’égard des traitements de données à caractère personnel.les demandes soumises via ce formulaire sont traitées dans les plus brefs délais.tout rendez-vous annulé ou reporté moins de 24h avant la date de la consultation entraînera l’envoi d’une facture d’indemnité de 15 euros.
+ Lire la suite
sarahauger
réglementation européenne sur la protection des données à caractère personnel : vos données à caractère personnel collectées ici ne seront utilisées que dans le cadre des finalités de traitement de votre demande. elles ne seront en aucun cas transmises à des tiers. vous pouvez, à tout moment, exercer vos droits d’accès et de rectification de ces informations ainsi que de suppression de données non pertinentes pour le traitement en nous contactant.
+ Lire la suite
sarahauger
wij allen leren als co-assistent de proef (test) van romberg uit te voeren. het is een test die samen met de kniepeesreflex en de voetzoolreflex tot het vaste arsenaal van het neurologisch onderzoek hoort. iedereen verwacht dat deze test overal op vergelijkbare wijze uitgevoerd wordt. dat was echter aanvankelijk geenszins het geval: in veel neurologische handboeken werd de uitvoering van de test van romberg op eigen wijze omschreven, inclusief vele varianten ervan. bovendien is er geen duidelijk verschil te vinden tussen de aanduidingen ‘symptoom’, ‘teken’, ‘fenomeen’ en ‘test’ of ‘proef’ van romberg. zelfs de term ‘rombergisme’ kan men aantreffen. hier is de oorspronkelijke bron bestudeerd en een serie van handboeken waarin de test van romberg beschreven werd in de eeuw volgend op rombergs oorspronkelijke beschrijving. de dynamiek van opvattingen over bepaalde concepten binnen de medische wetenschap en de afwezigheid van discussie over wat en hoe komen in dit voorbeeld goed tot uiting.1 romberg: pionier en systematicus moritz heinrich romberg (1795-1873) ontwierp de eerste blauwdruk van een systematische neurologie met de publikatie van een tweedelig neurologisch naslagwerk in 1840-1846.2 snel verschenen vertalingen, ook in nederland.34 romberg was hoogleraar pathologie en in het berlijnse ziekenhuis ‘la charité’, waar hij lange tijd werkte, zag hij ruim 200 patiënten met neurologische aandoeningen per jaar. romberg beschreef als eerste de diagnostische waarde van het teken van romberg bij tabes dorsalis in 1851. romberg was een systematische denker en bouwde zijn leerboek uitermate logisch op (misschien wel te logisch), waarbij hij het model van de systematiek der soorten uit de biologie volgde. dit was typisch een erfenis uit de achttiende eeuw. rombergs systematische aanpak lijkt ook te duiden op een wat dwangneurotische persoonlijkheidstoornis. hij was een soort bioloog van neurologische aandoeningen en deelde neurologische ziektebeelden in volgens klassen, afdelingen en orden. hoewel het rombergs verdienste was dat hij het fysiologisch uitgangspunt beklemtoonde, was het probleem van zijn benadering dat verschillende neurologische aandoeningen in een keurslijf geperst werden, waarin ze niet thuis hoorden. aandacht voor de (niet fysiologisch in te passen) symptomen, decursus en incidenties van ziektebeelden was in zijn systeem afwezig. romberg beschreef het teken in 1851 als pathognomonisch voor ‘tabes dorsualis’ en verwoordde een en ander als volgt:5 indien men als opdracht geeft dat de patiënt de ogen moet sluiten terwijl hij rechtop staat, begint hij onmiddellijk te zwenken en dreigt te vallen, zoals dat ook herkenbaar is als hij loopt en staat in het donker. het teken kon niet gevonden worden bij andere verlammingen. romberg bracht het verschijnsel niet in verband met wat wij nu onder ataxie verstaan; ataxie in de moderne context komt in zijn werk niet voor. de term ‘ataxie’ werd voor het eerst gebruikt door duchenne de boulogne in 1858.6 deze gebruikte de term voor een symptomencomplex vergelijkbaar met dat van tabes dorsalis. in deze periode was de luetische origine van dit ziektebeeld nog onbekend. duchenne wees erop dat romberg geen onderscheid tussen parese en ataxie had gemaakt. om dit verschil aanschouwelijk te maken liet duchenne bij demonstraties een student door een tabetische patiënt op de nek meedragen: hieruit bleek dat de spierkracht intact was, terwijl het coördinatievermogen geïsoleerd gestoord was. de duitse activiteiten op het gebied van de tabes waren niet zonder kritiek in frankrijk ontvangen; zo lieten sommigen (bijvoorbeeld topinard) zich sceptisch uit over het belang van het teken van romberg hierbij en meenden dat niet iedereen die wankelde met de ogen gesloten noodzakelijkerwijs een patiënt was die aan locomotorische ataxie leed. hier begon het besef te dagen dat het teken niet pathognomonisch voor tabes dorsalis was (wat romberg expliciet beweerd had). het teken van romberg (1850-1950): toevoegingen en modificaties hierna komen sprongsgewijs door de tijd enkele bronnen aan de orde waarin het teken van romberg genoemd wordt, de definities ervan worden gegeven en de context waarin dit teken werd gebruikt, wordt geschilderd (in de periode 1850-1950). hoewel william allexander hammond (1828-1900), de eerste beschrijver van athetose, rombergs eponym niet gebruikte in zijn boek over neurologische ziektebeelden, beschreef hij wel het symptoom als zodanig (in 1876).7 een patiënt consulteerde hammond in verband met symptomen die duidelijk wezen op ‘locomotor ataxy’. het eerste teken van de ziekte, zo merkte de patiënt zelf op, was de onmogelijkheid om in evenwicht te blijven als hij zich 's morgens waste en, zo zijn gewoonte was, zijn ogen daarbij sloot. toen de patiënt hammond bezocht, bleek hij inderdaad niet te kunnen staan met gesloten ogen. enkele jaren later (1880) beschreef gowers als eerste engelsman een familie met vele gevallen van de ziekte van friedreich.89 de minst aangedane 22-jarige zoon had zelf geen klachten, maar bij onderzoek toonde hij een gestoorde proef van romberg, afwezige kniepeesreflexen en sensibiliteitsstoornissen aan de benen. gowers bleek dus het teken van romberg opgenomen te hebben in zijn neurologisch onderzoek bij patiënten met een vermoede achterstrengstoornis en is de eerste auteur die het teken impliciet als niet-pathognomonisch voor tabes dorsalis opvat. hoe moeilijk het in die tijd was om neurologische syndromen op basis van lokalisatorische principes van elkaar te scheiden (en te onderscheiden) blijkt uit het boek van de tübingse hoogleraar liebermeister, die het teken van romberg (het ‘romberg'sches symptom’) besprak bij aandoeningen van de perifere zenuwen.10 liebermeister merkte op dat in aanwezigheid van anesthesie van de voetzolen de patiënt alleen met behulp van het zien nog goed kan lopen of staan en dat bij gesloten ogen snel balansverlies optreedt. voor de franse hoogleraar te montpellier, grasset, was het ‘phénomène de romberg’ het slechts waard om in een voetnoot genoemd te worden.11 hij schreef dat de uitdrukking ‘het fenomeen van romberg’ wel eens (‘quelquefois’ (sic)) gebruikt wordt voor de onmogelijkheid bij tabetici om rechtop te blijven staan in het donker of als de ogen gesloten zijn. ludwig hirt, een ietwat obscure hoogleraar aan de universiteit van breslau, die een handboek over neurologische aandoeningen op zijn naam heeft staan, schreef (in 1890) over van het teken van romberg bij tabes: ‘niet alleen bij het gaan, maar ook bij het staan zien wij de onzekerheid en de insufficiëntie van de innervatie van de afzonderlijke spiergroepen; de patiënt kan niet, vooral niet als hij de ogen sluit, rustig staan. hij zwaait heen en weer en valt, als men hem niet op tijd steunt. dit teken van romberg wordt des te duidelijker als men de patiënt met aaneengesloten voeten laat staan, waarbij onregelmatige samentrekkingen in de kuitmusculatuur zichtbaar worden.’12 een variant van deze observatie is het pezenspel op de voetrug, de ‘danse des tendons’, dat vanaf het begin van deze eeuw in handboeken beschreven staat.13 het aaneensluiten van de voeten zou door wilhelm erb toegevoegd zijn, daar zo het balansgevoel nog beter getest zou kon worden.14 strümpell gebruikt het ‘rombergse symptoom’ in het derde deel van zijn handboek uit 1898 nog geheel in lijn met rombergs originele beschrijving, namelijk als balansverlies bij het sluiten van de ogen, hetgeen in veel bronnen uit die tijd te vinden is.1516 maar rond dezelfde tijd komen wij, zoals bij hirt, al vaker de suggestie tegen dat de ogen gesloten moeten zijn bij aaneengesloten voeten.1718 eigen varianten van de test verschenen in de literatuur, zoals de variant waarbij de patiënt staan moet met aaneengesloten voeten, de ogen dicht en de armen geheven, liefst op een asymmetrische wijze, om zo de gevoeligheid van de test te verhogen.19 indien het symptoom niet duidelijk werd, werd aanbevolen om de patiënt met gesloten ogen op één been te laten staan of met aaneengesloten voeten op de tenen te laten staan en daarna weer op de hielen.20 de test voor ‘rombergism’ werd door james purves-steward (1906) omschreven als staan met de ogen gesloten, eerst met aaneengesloten voeten en dan op elke voet afzonderlijk. deze variant, op één voet staan, ook wel de unilaterale lokalisatie van romberg genoemd, vinden wij ook elders.21 purves-steward voegde toe dat een vroege variant van het teken van romberg het ‘wastafel-teken’ is, waarbij de patiënt valt als hij zijn gezicht wast aan een wastafel. oppenheim noemde eveneens de aaneengesloten voeten en hij voegde er als variant aan toe dat men de patiënt ook kan vragen met gesloten ogen te bukken en daarna overeind te komen.22 de hak-teengang komt ook vanaf het begin van deze eeuw als een variant op de proef van romberg in de leerboeken voor, zonder dat daaraan een eponym toegevoegd werd.23 hoewel het teken van romberg aan het begin van de twintigste eeuw vrij frequent genoemd werd, was het nog niet geheel ingeburgerd en ontbrak nog weleens.2425 hoe werd een en ander nu verwoord in nederland? gans, lector neurologie te leiden schreef in zijn leerboek neurologie (1934) bij het onderzoek van atactici het volgende: ‘tengevolge van de ataxie der beenen staat en loopt de patiënt niet goed. bij het staan zet hij zijn voeten ver uiteen, om het steunvlak van zijn lichaam te vergrooten. bij het stilstaan waggelt hij door de ataxie der beenen. laat men hem, terwijl hij staat, zijn oogen sluiten, dan gaat hij nog sterker waggelen, vooral als men hem zijn voeten geheel tegen elkaar laat zetten: de proef van romberg’.26 hoelen, geneesheer-directeur van de sint ursulakliniek te wassenaar, beschreef ‘de proef van romberg’ in zijn leerboek neurologie uit 1942. hij wees erop dat de onderzoekend arts op drie aspecten moet letten: ten eerste of het sluiten van de ogen de evenwichtsstoornis al of niet doet toenemen, ten tweede of de stand van het hoofd invloed heeft, bij het voorover, achterover of zijwaarts buigen en ten derde of de patiënt direct na het sluiten van de ogen direct in een bepaalde richting valt, of dat dat enige tijd duurt en de beweging meer op lateropulsie lijkt.27 de toevoeging van het aaneensluiten van de voeten vinden wij in de twintigste eeuw steeds frequent in franse, engelse, amerikaanse en duitse bronnen.28-32 toch waren er duidelijk nog andere opvattingen. het meest opvallende verschil is te vinden in een neurologisch leerboek uit 1941, waarbij bij de beschrijving van de test van romberg toegevoegd werd dat ook staan met een wijde basis acceptabel is.33 de proef van romberg: één van de eerste specifieke klinisch-neurologische tests bij het neurologisch onderzoek in de eerste helft van de negentiende eeuw werd gebruik gemaakt van simpele hulpmiddelen zoals knijpen, prikken met een speld en toedienen van warmte- en koudeprikkels. tussen 1840 en 1870 nam vooral de aandacht voor het sensibiliteitsonderzoek sterk toe, met een gedetailleerdheid die niet in verhouding tot de praktische waarde stond. krachtverlies werd aanvankelijk alleen beschreven door te verwijzen naar de verminderde beweeglijkheid van de patiënt. pas in de tweede helft van de negentiende eeuw ging men ertoe over om de kracht van de spieren ook daadwerkelijk te testen. het neurologisch onderzoek werd pas volwassen nadat de spierrekkingsreflexen bekend waren geworden rond 1875. de proef van romberg is geschiedkundig de eerste specifieke test die onderdeel ging uitmaken van het neurologisch onderzoek, een test die specifiek bij een bepaalde aandoening uitgevoerd werd en die aanvankelijk in één adem genoemd werd met de tabes dorsalis. dat het teken van romberg zo vroeg in de geschiedenis van de neurologie beschreven is, heeft vermoedelijk te maken met het feit dat het teken direct verbonden was met een symptoom, namelijk onzeker lopen in het donker. de patiënt die hammond in zijn leerboek beschreef, gaf bijvoorbeeld al uit zichzelf aan dat hij wankelde bij het sluiten van de ogen. in de literatuur zijn vele aanduidingen te vinden (teken, symptoom, fenomeen en test of proef van romberg en rombergisme), maar steeds gaat het om hetzelfde fenomeen. het besef dat een klacht een subjectief fenomeen is, een symptoom een te objectiveren fenomeen en een test of proef in dit geval een opdracht door de arts gegeven aan de patiënt, om een teken zichtbaar te maken dat verwijst naar een symptoom (wankelen bij gesloten ogen of in het donker) wordt in geen van de leerboeken duidelijk gemaakt.34 het teken is rond de eeuwwisseling algemeen ingeburgerd. in de loop van de tijd zijn er vele aanvullingen beschreven. de eerste reeds genoemde aanvulling is de opdracht dat de patiënt met aaneengesloten voeten moet staan. dit werd (en wordt) door velen geaccepteerd als horend bij de proef van romberg. toch vinden wij ook beschrijvingen waarbij het toegestaan is om met een brede basis te staan. anderen voegden toe dat de patiënt zijn armen moet heffen, symmetrisch of zelfs asymmetrisch, of op één been moet gaan staan. ook zijdelings of voor-achterwaarts buigen van het hoofd of het voorover buigen van de romp wordt als extra provocatie genoemd. in een afbeelding uit het leerboek van lévy-valensi zien wij de variant waarbij de patiënt met de voeten achter elkaar staat.35 dit zijn alle echter latere toevoegingen en de waarde daarvan ten opzichte van de oorspronkelijke proef is onduidelijk. een boeiend verschil met de geschiedenis van het teken van babinski is dat bij alle varianten van de test van romberg geen ‘officiële’ versies verbonden met andere eponymen in de literatuur verschenen zijn. de aanvankelijke binding van het teken van romberg aan tabes dorsalis wordt in de loop van de negentiende eeuw steeds minder gevonden en de proef generaliseerde langzaam van tabes naar stoornissen die met ataxie gepaard gaan. men dient zich te realiseren dat inzicht in de bouw en de functie van de banen van het ruggemerg in de tijd van romberg uitermate globaal was. daardoor kon de test pas aan het einde van de negentiende eeuw verbondenen worden aan functiestoornissen van de achterstrengen en kon men toen pas differentiëren tussen cerebellaire en sensorische ataxie. dit vormde mede de reden waarom de test vanaf het einde van de negentiende eeuw niet meer alleen in de context van tabes dorsalis gehanteerd werd.literatuurkeppel hesselink jm. beelden in de mist. de geschiedenisvan de neurologie in capita selecta. rotterdam: erasmus, 1994.romberg mh. lehrbuch der nervenkrankheiten des menschen. 2delen. berlin: duncker, 1846-1851.onnen mf, delhez ja. (vert) romberg mh. leerboek derzenuwziekten. 2 delen. amsterdam, 1845, 1846.sieveking eh (vert). a manual of the nervous diseases inman. 2 delen. london: the sydenham society, 1953.romberg mh. lehrbuch der nervenkrankheiten des menschen.zweiter veränderte auflage. berlin: duncker, 1851.duchenne de boulogne gba. de l'ataxie locomotriceprogressive. arch gen med (ser 5) 1858;12:641, 1859;13:36.hammond a. a treatise on the diseases of the nervoussystem. new york: appleton, 1876:589-90.gowers wr. ataxy in several members of a family. lancet1880; ii:618.keppel hesselink jm. een discussie uit de vorige eeuw:multipele sclerose of tabes dorsalis of ziekte van friedreich?ned tijdschr geneeskd1986;131:2353-6.liebermeister c. vorlesungen über die krankheitendes nervensystems. leipzig: vogel, 1886:38.grasset j. traité pratique des maladies dusystème nerveux. montpellier: coulet, 1886:333.hirt l. pathologie und therapie der nervenkrankheiten.wien: urban & schwarzenberg, 1890:491-2.steward p. the diagnosis of nervous diseases. london:arnold, 1906:219.osler w, editor. a system of medicine. london: fromdie,1910;7:693.strümpell a. lehrbuch der speciellen pathologie undtherapie der inneren krankheiten. dritter band. leipzig: vogel,1895:241.klemperer g. grundriss der klinischen diagnostik. berlin:hirschwald, 1899:46.schuster. diagnostik der rückenmarks-krankheiten.berlin: enslin, 1886:85.church a, peterson f. nervous and mental diseases.philadelphia: saunders, 1903:29.goldschneider a. diagnostik der krankheiten desnervensystems. berlin: fischer, 1897:19.watson c. encyclopaedia medica. vol xii. edinburgh:green, 1902:30-2.jelliffe se, white wa. diseases of the nervous system.philadelphia: lea & febiger, 1919:68.oppenheim h. lehrbuch der nervenkrankheiten. band 1.berlin: karger, 1905:158.thomson t. diseases of the nervous system. london:cassell, 1908:178.veraguth o. die klinische untersuchung nervenkranker.wiesbaden: bergmann, 1911.dana cl. textbook of nervous diseases and psychiatry.london: churchill, 1909.gans a. leerboek der neurologie. leiden: stenfert,1943:96.hoelen e. algemeene neurologie. leiden: stenfert,1942:161-2.gehuchten a van. les maladies nerveuses. louvain:librairie universitaire, 1920:197.brain wr. diseases of the nervous system. london: oxforduniversity press, 1951:439.sachs b, hausman l. nervous and mental disorders frombirth through adolescence. new york: hoeber, 1926:103.rolleston h, editor. the british encyclopaedia of medicalpractice. london: butterworth, 1938;9:239.hiller f, rückenmark. in: bergmann g von, staehelinr, galle v, editors. handbuch der inneren medizin. band vi. berlin:springer, 1939:300.nielsen jm. a textbook of clinical neurology. new york:hoeber, 1941:318.wartenberg r. diagnostic tests in neurology. chicago:year-book, 1953:29-30.lévy-valensi j. precis de diagnostic neurologique.paris: baillière et fils, 1932:275.
+ Lire la suite
sarahauger
les maladies circulatoires qui occasionnent des avc comme des thromboses, des ait ou des hémorragies cérébrales, ruptures d’anevrismes (en collaboration avec les neurochirurgiens et neuroradiologues interventionnels). ces maladies sont traitées dans une unité spécifique de surveillance du service, appelée stroke unit. le service pratique dans des cas précis un traitement aigü de l’avc comme la thrombolyse ou la thrombectomie
+ Lire la suite